Voorbereid

Zijn jullie vaak voorbereid? Of zou je wíllen dat je goed was voorbereid? Of ben je beter ònvoorbereid? 
We zijn een paar dagen weg. Nieuwjaar vieren bij vrienden in Engeland. Een bijzondere vriendschap die al 15 jaar goed is. Hoe verschillend we allemaal ook zijn…het zijn fijne vrienden en we verheugen ons altijd op elkaars weerzien. 

Toen zij twee kinderen adopteerden kwamen zij, ook de Britten, in een traject van cursussen, formulieren en toestanden. Ook is er in Engeland een procedure (geen idee of dit in Nederland ook zo werkt) dat men graag twee of drie verslagen heeft van ‘de toekomstige omgeving’ van de kinderen. Of wij een brief wilde schrijven over onze normen en waarden en waarom wij dachten dat zij goede ouders zouden zijn. 

Maar geen druk hoor (Paniek!). (F*ck, nog steeds in Sinterklaas modus! [delete][error][escape]

Anyway, omdat wij toch wel wilden weten wat er van ons verwacht werd vroegen wij hen wat zij belangrijk vonden. (Dit is 8 /9 jaar geleden dus vergeef me.) Het was voor hen belangrijk dat hun kinderen van verschillende culturen zouden proeven en dat wij bij hun leven zouden gaan horen. Zoiets. 

Nou weet ik niet meer exact wat wij geschreven hebben. Een aanbeveling, dat is duidelijk maar ik weet nog wel dat wij er al schrijvende achter kwamen dat er enorme verschillen waren in al onze opvattingen, omgaan met enzovoort. En nu heb ik het niet over de essentie (gij zult niet moorden) maar meer over de weg erheen. En toen hadden zij én wij nog niet eens kinderen! 

Zoals: voorbereid zijn. 

Het is geen geheim dat ik een lichtelijke controlefreak ben. (Ja mensen, dat woordje lichtelijk staat NIET tussen aanhalingstekens, na tripje!). Maar er zijn grenzen. Ik ben graag voorbereid. Maar er zijn grenzen. 

  • Ik bereid mij niet voor op reacties en dus bereid ik mij zelden voor als ik iets wil zeggen. (Behalve dan welke letters eerst uit mijn strot zouden moeten komen…maar dat terzijde)
  • Als ik geluk heb gooi ik nog snel een verpakt koekje in mijn tas als ik met mijn kind weg ga. Als zij geluk heeft dus. 
  • Voor dit tripje nam ik een andere hand/schoudertas mee en dus nu voor het eerst in 2015 heb ik én zakdoekjes bij me én pleisters (zelfs div.maten en thema’s. Bedankt kinderpostzegel jochie! ) én een watertje (wat natuurlijk meteen werd ingenomen bij de douane, waardoor ik in een lange rij moet wachten omdat er blijkbaar iets verdachts in mijn tas zat…nondeju…was ik niet voorbereid dan had ik niet hoeven te wachten en aangekeken te worden door een ferme, rondborstige kenau als of ik een crimineel ben totdat het tegendeel is bewezen door met een scanner langs het flesje te gaan om drugssporen te vinden. Haha! Zie je nou wel…ik ben onschuldig! Jij….grrr…mevrouw..). 

Eh…waar was ik?…. Oja!

  • Ik heb nooit een pen bij me. Nou, ik kwam er achter dat ik die wel bij me had maar ik vergeet dat waardoor ik nooit een pen bij me heb. Snap je?
  • Ik vraag nooit aan mijn kind of ze nog naar de toilet moet voordat we weggaan. 
  • Vorige week was het de eerste keer sinds….6 jaar dat ik ook daadwerkelijk overgestapt ben van zorgverzekeraar. Ik besluit dat het gehele jaar te doen maar het is altijd ineens ‘happy newyear!’
  • Ik kijk nooit thuis op internet wat voor een keuze er is waardoor ik in de winkel datgene neem wat er is. Om er daarna achter te komen dat er vele leukere, goedkopere, handigere versies zijn. 
  • Als ik geluk heb schrijf ik meteen op dat het toiletpapier/shampoo/boter  bijna op is maar meestal moet ik óf nog een keer terug naar de supermarkt óf we hebben genoeg voor de hele straat. (Meestal het laatste aangezien dat eerste erger lijkt op dat moment) 
  • Aangezien mijn huis ook niet zo vaak voorbereid is op bezoek, heb ik bezoek daarop voorbereid en dat is de beste voorbereiding ooit! 

En dus…

Wij zijn van het snelle weggaan, ‘we zien wel’, ‘ja, leuk, pak maar in’ en de ‘oeps, sorry’…

  
Onze vrinden niet.  

We gaan een middagje naar een park/bos:

  • Eerst gaat de hele familie naar de toilet. 4 stuks. Ook als je niet hoeft want stèl je moet onderweg. 
  • Regenpakken, paraplu’s en regenlaarzen aan of in de auto. 
  • Dikke sokken aan want anders krijg je koude voeten. 
  • Bakje met gesneden wortel, komkommer, mini mais en cherry tomaatjes mee. 
  • Sandwiches for the children…stel dat ze verhongeren. 
  • De zelfgemaakte kerstkoekjes van gister in een zakje ook mee. 
  • Deze keer niet én water én fruitshootdrink maar alleen dat laatste. 
  • Is de kat in de bijkeuken?
  • Is de schuifdeur achter dicht?
  • Heb jij de deuren boven allemaal dicht gedaan?
  • Heb je ‘wetties’ bij je? (Snoetenpoetsers)
  • Waar gaan we lunchen dan straks? Of komen we terug? Moeten we toch voor ons ook lunch meenemen? Ik heb pleisters, heb jij paracetamol bij je? 

Afijn…

Voorbereid is een understatement in dit gezin. En het ‘vervelende’ is hierin dat de kinderen er dus helemaal in meegaan. Bereiden zij zich echt voor??? Nee. Maar zij weten dat mama en papa overal op voorbereid zijn. Dus is het een grote teleurstelling als we tijdens een warme chocomelk/theepauze geen water bij ons hebben voor de oudste. ‘We should’ve bring water!’

Misschien ben ik gewoon een slechte moeder waar mijn dochter toevalligerwijs van houdt. Ik doe het ermee! 

Er zijn grenzen. 😉

Ben jij  voorbereid op 2016? 

    
 

      Voorbereid

      Rare wereld 

      Ik kan het nu gaan hebben over de vluchtelingen omdat dat nu in de samenleving speelt. Doe ik niet. Waarom niet? Omdat ik zoveel verschillende dingen denk daarover en dan wordt het zo’n hysterisch chaotisch stukje… Ok. In kort?! Vluchtelingen mogen komen hier. ALS ze anders dood gaan in eigen land. Niet als ze denken hier een betere toekomst te hebben. Sorry…we zijn maar klein. Waarom komen ze helemaal door legio buurlanden naar ons kleine landje?  Nee, als je gaat klagen over sfeer, mode, eten en onderdak dan was de nood blijkbaar niet te hoog en kun je terug. Maar ik kan niet zonder pardon iedereen eruit gooien. Nonsens. Je helpt je medemens. In principe dus. 

      Niet kort en toch geschreven. Damn…lekker sterk weer van me…

      Ik wilde het  eigenlijk over de mensheid hebben. Natuurlijk neem ik mezelf als voorbeeld in deze grote levensvraagstellerij.  

      Hoe komt het dat het beeld dat de ander van mij heeft zo ver staat van mijn eigen beeld. Moet IK daar iets mee of DIE ANDER? Ik bedoel het net zo vaag als dat je het leest. 

      Soms heb je gesprekken met mensen en door omgeving, het moment of gevoel kom je er ineens achter dat je een ander beeld had bij iemand. En nu heb ik dat niet zozeer bij mensen maar zij blijkbaar wel bij mij. Ik trouwens ook wel bij mezelf (ach…ik blijf me zelf verrassen…). 

      Misschien praat ik veel maar zeg ik niet genoeg. Dat kan. Weer ik niet. Denk het. Blijkbaar. 

      Ik ging jaartje of 7 geleden naar de pijnpolie voor de zoveelste prikkenparade in mijn rug (ken je dat…dat je vergeet dat iets pijn doet of dat je bang bent en in een soort roes leeft om vervolgens naderhand jezelf af te vragen: waarom schrik ik hier elke keer weer van?! Het is niet de eerste keer! Ezel-steen gevalletje. Maar dit terzijde). Eh…ik ging dus naar polie. Ik noemde dit als excuus waarom ik niet mee kon met, toentertijd, goede vriendin. Zij keek even raar en vroeg: “Hoezo moet je naar het ziekenhuis? Voor je rug? Zoveel last van?” Eh…JA! 

      Voorbeeld twee: “Jij sporten? Oh jij komt altijd zo over alsof je jezelf helemaal goed voelt (gewicht enz)” Ergens gaat er hier iets verkeerd want mist iemand mijn ware aard??”

      Voorbeeld drie: Ok. Dit is een gevoelig puntje: mijn spraakkunsten. Omdat ik veel praat en toch probeer altijd lol te hebben komt dat blijkbaar over alsof ik nergens mee zit. Ik ben grappig op tape. Ik schijn dingen leuk/grappig/treffend te kunnen verwoorden. Hoe ironisch. Helaas kan ik inhoud en uitwerking niet los van elkaar zien. 

      En dat is nou net het vervelende van mensen zoals jij en ik. Onzichtbaar ‘zijn’. Niet te dramatisch lezen hoor! Maar naarmate ik ouder word voel ik dat ik steeds meer de behoefte krijg om even te vertellen hoe het er van binnen uitziet bij mij. Of te weten bij anderen. 

      Puntje één: ja, mijn rug artrose is dermate klote dat ik dit altijd voel. Pijn. Er kan geopereerd worden maar risico’s zijn me te groot (zenuwtje aantikken en rest van je leven een elastiek op je been laten ketsen-gevoel…nee dank u). Dus wat doe ik? Medicijnen. Vooral snachts want alles langer dan een kwartier doen is niet prettig. Zitten, liggen, staan, lopen en noem maar op. Maarrrr ik ben al zover dat de pijn al gewone pijn geworden is die naar de achtergrond verplaatst is. Als ik niks raars doe. Maar daarom zul je mij zelden zien staan zonder ergens tegen aan te staan of zitten. Want stilstaan is het ergste, dan lopen, dan zitten en plat liggen. Oh en mij smorgens zien opstaan is een  feest waar menig cabaretier van zou smullen. 

      Puntje twee: ja ik lach veel. Ik lach ook veel weg. Ik negeer niets, helaas niet, maar ik ben van mening dat ik zonder zelfspot, sarcasme, ironie en die lach net zo goed meteen een leuk grasje kan opzoeken. Dat wil niet zeggen dat het mij niets doet. En ik ga graag de discussie aan….eh…ik bedoel het gesprek aan waarom jij dat anders ziet. 

      Puntje drie: ik lijk nieuwsgierig. Bemoeial. Dat ben ik ook. Een vriendin noemt mij belangstellend en geïnteresseerd. Zo voelt dat ook. Ik vind het interessant hoe andere mensen zijn, leven, keuzes maken en hun tijd mee vullen. Ik zou wel zo’n imaginairy friend willen zijn die ongemerkt overal even kan meekijken. Thuis en op je werk. Waarom? Gewoon. Lijkt me interessant. Enneh…’nieuwsgierigheid is erger dan jeuk’ is niet voor niets een oud credo van mij. 
      Maar goed…na dit alles vraag ik me af hoe de mensen om mij heen zijn. Laat jij nou het achterste van je tong zien? Waarom verras jij mij na zo’n langdurige vriendschap nog met ‘onthullingen’? Is het erg als we niet 200% onszelf zijn bij een ander? Niet als het je buurman is nee. Maar je ouders? Bij je partner of je ‘soulmate’ (Oh ik walg ZO ENORM van dat woord! Ik kijk er ook misselijk bij als ik het typ. Soulmate…donder op! Er is niemand waarmee jij ziel maatjes bent. Brrrrr 

      Maar het is toch een bijzondere wereld waarin we blijkbaar een aantrekkingskracht hebben voor vluchtelingen, onze zorg en financiën moeilijk onder controle krijgen en waarin we dermate met onszelf bezig zijn dat we via het wereld wijde web denken dat we elkaar kennen bijvoorbeeld. 

      Of dat ik dacht dat die ander wel ziet of weet hoe ik in elkaar steek. Gek hoor. 

        

      Rare wereld 

      Ik weet het beter 

      1. Crocs zijn schattig bij kleine kindertjes…maar het blijven klompen van plastic die goed zijn voor in en rondom huis in een straal van 2 meter. 
      2. Een wc rol hang je aan de houder met het beginnetje óver de rol naar voren. Niet zo onhandig tegen de muur aan dus. 
      3. Je kunt je administratie niet van digitaliseren terug naar papieren dossiers willen doen. 
      4. Het gros van de vrouwen prefereert een lekker gevulde vent boven een blokkendoos/ proteïnejunk. 
      5. Je hoeft niet voor elke dag aan het water een andere bikini aan. Ook niet als je wonderschoon bent voor een meisje van 20. Wij, gewone mensen, snappen dat je bikini van gisteren schoon is de volgende dag hoor. 
      6. Als wildvreemde man pak je niet zomaar een klein schattig meisje op. Dat wilt zij niet, d’r ouders niet en de politie ook niet. Nee, ook niet als je denkt dat dat spontaan is. Optieven. 
      7. Denken dat negeren alles oplost is dom. 
      8. Negeren lost alleen iets op als je het vervolgens ook echt kàn negeren. Gewoon niet meer aan denken. Het is er niet. Vanaf …nu! ….. zie je wel?! 
      9. ‘Er een nachtje over slapen’ werkt écht hoor! 
      10. Buiten spel in het voetbal snappen wij vrouwen heus wel, het doen alsof dat niet zo is, is al zó leuk! 
      11. Soms zijn vrouwen geëmancipeerd en soms niet. 
      12. Een vreselijk moeilijk te openen ‘kinderslotdop’ van een fles schoonmaakmiddel hoeft niet. Ouders kunnen er best voor zorgen dat hun kind snapt wat eten is en wat niet. En anders zijn er ook nog kindbeveiliging op kastjes. 
      13. En kindbeveiliging in de auto, op de fiets. Veilig door de eventuele regen, eventuele plas- en poepongelukjes, vieze snoeten, schrammen en ontelbaar veel andere dingen om een kind te laten leven. Lekker ontspannend en under control! Vroeger was soms echt beter. 
      14. De zon is er om van te genieten. Niet om over te zeiken hoe warm hij wel niet is. 
      15. Als u links op de snel- SNEL- weg rijdt is het de bedoeling dat je ook sneller gaat dan rechts van u. En als u zich wel aan de snelheid wilt houden…gaat u rechts rijden. 
      16. Als jij, puberjochie, je hand niet uitsteekt op de fiets dan rij ik de volgende keer over je heen. 
      17. Nee, je gebruikt niet bij je kind met dun haar een enorm elastiek. Ziet er niet uit. 
      18. Communiceren is met elkaar praten, mailen of welk contact met de ander dan ook. Dus geen aannames of denken voor de ander. 
      19. Je gaat geen Rembrandt kopen als de zorg op z’n gat ligt. Ga je schamen, mafkees!
      20. Nee, wij worden geen ouders van een enigst kind wat met 16 jaar zich gedraagt als een verwend, egocentrisch lui wicht. 
      21. Speechen is niet iets voor mij. Dus ook niet als ik me niets hoef aan te trekken van die 100 man. 
      22. Het spijt me maar Uggs…zijn zulke dure sloffen dat iedereen neppers koopt en dus als een achterlijke over de randen sjokt. Dus doe maar niet… 
      23. Als je nooit wilt helpen moet je ook je commentaar voor je houden. 
      24. Redbull is geen gewoon frisdrankje. Ook niet als je puber zegt van wel. 

      En als laatste weet ik ook wel dat ik niet alles beter weet. 

        

      Ik weet het beter 

      Oost, west, soms is het wel best… 

      Het is moeilijk uit te leggen. Antwoord geven ietsje minder. 

      Ik kan nu namelijk zeggen dat ik na twee jaar oprecht ben als ik zeg dat ik gewend begin te raken aan wonen in een dorp. 

      Niets dramatisch maar ik vond er wel wat van. 

      Als kind woonde ik in Nijmegen. Geboren en getogen tot mijn 13e ongeveer. Grote tranen, nog groter was het leed, toen mijn ouders besloten naar een dorp te verhuizen. In die tijd was er nog niet zoiets als ‘je kind moet zich gehoord voelen’. Nee. We gaan verhuizen. Basta. 

      Zodra ik in Nijmegen bij de Goffert in de buurt kom rijd ik altijd langs ons oude huis. Het is een godsonmogelijk éénrichtings straat geworden maar dat weerhoud me nooit. Vorig jaar zelfs een foto genomen van ons voor het huis. Nog steeds jammer dat we toen zijn verhuisd. Tegenover de Goffertpark, weide, groen en twee flinke tuinen. Ik zou er zo weer gaan wonen…maar dit terzijde. 

      Dat we in een dorp terecht kwamen vond ik niet leuk maar heel veel last heb ik er ook weer niet van gehad (nou ja, toen de huilbui en boosheid na een week minder werd dan) 

      Dus toen, vele jaren later, ik ging samenwonen in een dorp was dat geen drama maar wel met de belofte naar elkaar: we blijven hier niet. 

      Paar jaar daarna sponsorde zijn werkgever onze verhuizing als wij in Arnhem wilde wonen. Joepie!! Het was dat een droom die uitkwam. Tegenover het park, vijf minuten van het centrum, 2/3 van een herenhuis uit 1900 en nou ja….gewoon heerlijk stads zeg maar. 

      Maar dan krijg je een kind. Wat op zich nog steeds heerlijk is in de stad maar als je kind er een paar maanden/jaren is dan mis je toch iets wat op een tuin lijkt. Waarom? Omdat je kind van een dakterras af kan donderen als je er niet bij bent. Of je moet er een hek om heen zetten met schrikdraad. Of barbecuen op een terras met hout omsingeld…mwah. En door het park wandelen, picknicken of feestje geven is echt top. Maar je moet de komende 18 jaar met je kind mee dat park in want bosjespicknicken en ander gezelligheid is er ook… 

      En dus…gingen wij weer verhuizen. Één zondagje in Noord (enige kant waar we wilde blijven wonen) rondrijden werd duidelijk dat er geen mooi huis was wat betaalbaar was. Op naar een volgende stad! Hoe graag ik ook in een studentenstad wilde wonen…daar vonden we geen huis wat ons oude huis kon overtreffen. Dus toch naar een bijliggend dorp. Waarom ik akkoord ging? Door de zin:” Er zijn hier veel mensen komen wonen uit de randstad enzo.”

      En het huis. Inleveren qua woonkamer maar de rest…ruimte. Leefruimte hadden we wel vroegah maar opslag? Een hok op dakterras van 2 bij 1 meter. Jammer. 

      Afijn…een dorp. Een dorp waar ik heel naïef het eerste weekend effe op  zondag naar de ‘Appie om de hoek’ wilde om wat eten te halen voor de verbouwers. Silly me…

      Een dorp waar iedereen mij leek te kennen en ik kende niemand. En diegene die mij niet kennen begroeten mij toch overal. Want dan doen dorpse mensen hè…over het algemeen blijkbaar. Altijd en overal een begroeting of een knikje ter herkenning. Ook zonder die herkenning dus. Serieus: Ik wist in Arnhem pas na drie maanden dat de buurman was gestorven onder de douche na het squashen. (Ik zei toch: sporten maakt meer kapot dan je lief is! Oudere man, gezond als een vis, rookte en dronk niet, gaat sporten…BAM. )  Ik besef dat dat ook niet helemaal puik is maar jeetje joh….ik vond dat anonieme heerlijk. 

      Toen dochterlief hier naar school ging, ging er meteen een mail rond zodat we alle gegevens van ieder kind en ouder hadden. Huh? Ik wil niet dat andere ouders mijn mobiel nummer hebben…toch gegeven natuurlijk. Oh…en ja wij wonen in dat huis van dat echtpaar die nu zijn verhuisd. Ja, uit Arnhem. Nou eh het is wel wennen ja… 

      Ik was niet gewend aan zoveel…eh…gespreksmogelijkheden zeg maar… 

      Het was even wennen dat men voorbij loopt en kijkt. Naar binnen.  Dat de kerkklokken van de drie kerken om ons heen nooit tegelijk luiden. Dat op zondag hier écht alles uitgestorven is. Behalve de klokken. (Zondag was mijn dag in Arnhem: boodschappen, stad in, gewoon lekker keuvelen…) Behalve de ‘ijsjeswinkel’ waar we dan ook elke zondag gaan vervelen. Dat je hier je fiets kunt vergeten smiddags en hij er savonds nog steeds staat met sleuteltje erin op die parkeerplaats. Maar dat bij elk oud en nieuw viering de 1 jaar oude prullenbakken in het centrum worden opgeblazen met legale rotjes…. Dat de dame bij de apotheek je achternaam weet zodra je binnenkomt. Geen parkeergeld nodig hebt, geen ‘geheime’ parkeerplekjes hoeft te onthouden..hier is altijd wel een plek vrij. Eigenaar zijn van een fiets! Voor langer dan een seizoen! 

      Afijn…best veel wennen geweest. En ik zal altijd wat stads blijven. Hoop ik. 

      Hieronder nog even een interessante uitleg over het verschil tussen dorp en stad…🙋🏼

         

        

       
        

      Oost, west, soms is het wel best…