Ik weet het beter 

  1. Crocs zijn schattig bij kleine kindertjes…maar het blijven klompen van plastic die goed zijn voor in en rondom huis in een straal van 2 meter. 
  2. Een wc rol hang je aan de houder met het beginnetje óver de rol naar voren. Niet zo onhandig tegen de muur aan dus. 
  3. Je kunt je administratie niet van digitaliseren terug naar papieren dossiers willen doen. 
  4. Het gros van de vrouwen prefereert een lekker gevulde vent boven een blokkendoos/ proteïnejunk. 
  5. Je hoeft niet voor elke dag aan het water een andere bikini aan. Ook niet als je wonderschoon bent voor een meisje van 20. Wij, gewone mensen, snappen dat je bikini van gisteren schoon is de volgende dag hoor. 
  6. Als wildvreemde man pak je niet zomaar een klein schattig meisje op. Dat wilt zij niet, d’r ouders niet en de politie ook niet. Nee, ook niet als je denkt dat dat spontaan is. Optieven. 
  7. Denken dat negeren alles oplost is dom. 
  8. Negeren lost alleen iets op als je het vervolgens ook echt kàn negeren. Gewoon niet meer aan denken. Het is er niet. Vanaf …nu! ….. zie je wel?! 
  9. ‘Er een nachtje over slapen’ werkt écht hoor! 
  10. Buiten spel in het voetbal snappen wij vrouwen heus wel, het doen alsof dat niet zo is, is al zó leuk! 
  11. Soms zijn vrouwen geëmancipeerd en soms niet. 
  12. Een vreselijk moeilijk te openen ‘kinderslotdop’ van een fles schoonmaakmiddel hoeft niet. Ouders kunnen er best voor zorgen dat hun kind snapt wat eten is en wat niet. En anders zijn er ook nog kindbeveiliging op kastjes. 
  13. En kindbeveiliging in de auto, op de fiets. Veilig door de eventuele regen, eventuele plas- en poepongelukjes, vieze snoeten, schrammen en ontelbaar veel andere dingen om een kind te laten leven. Lekker ontspannend en under control! Vroeger was soms echt beter. 
  14. De zon is er om van te genieten. Niet om over te zeiken hoe warm hij wel niet is. 
  15. Als u links op de snel- SNEL- weg rijdt is het de bedoeling dat je ook sneller gaat dan rechts van u. En als u zich wel aan de snelheid wilt houden…gaat u rechts rijden. 
  16. Als jij, puberjochie, je hand niet uitsteekt op de fiets dan rij ik de volgende keer over je heen. 
  17. Nee, je gebruikt niet bij je kind met dun haar een enorm elastiek. Ziet er niet uit. 
  18. Communiceren is met elkaar praten, mailen of welk contact met de ander dan ook. Dus geen aannames of denken voor de ander. 
  19. Je gaat geen Rembrandt kopen als de zorg op z’n gat ligt. Ga je schamen, mafkees!
  20. Nee, wij worden geen ouders van een enigst kind wat met 16 jaar zich gedraagt als een verwend, egocentrisch lui wicht. 
  21. Speechen is niet iets voor mij. Dus ook niet als ik me niets hoef aan te trekken van die 100 man. 
  22. Het spijt me maar Uggs…zijn zulke dure sloffen dat iedereen neppers koopt en dus als een achterlijke over de randen sjokt. Dus doe maar niet… 
  23. Als je nooit wilt helpen moet je ook je commentaar voor je houden. 
  24. Redbull is geen gewoon frisdrankje. Ook niet als je puber zegt van wel. 

En als laatste weet ik ook wel dat ik niet alles beter weet. 

  

Ik weet het beter 

19-09-2015 De dag dat ik de strijd op gaf. 

De titel klinkt vast zwaar. Dat is het ook. Voor mij. Dik zes jaar heb ik geen echte strijd hoeven leveren. 

Ik was geweldig en ze vond al mijn ideeën even leuk. Ik moet zeggen….ik bràcht het ook leuk. Makkelijk. Keuze uit twee leuksten. Oh en ze mocht áltijd haar ondergoed en speldjes en elastiekjes voor het haar uitkiezen. Dat voelde alsof zij haar hele eigen leven in de hand had. Denk ik. Zo deed ze in elk geval. 

Maar het laatste jaar werd het al moeilijker. In groep drie…ander gebouw…het zicht op échte smaak, hippe dingen wellicht. Er kwam een strijd. Die strijd ging ik op gegeven moment voor het slapen aan. Want ik wist, door bittere ervaring, dat de ochtend géén goed moment was. Voor haar wel. Maar voor mij, haar moeder, niet. Echt *ik-wil-er-niet-over-praten* niet dus. 

En dus werd ik savonds bijna een handelaar pur sang. Overenthousiast voorstellen om dat nieuwe jurkje aan te doen. “Nee, weet je wat ik aan wil?” “Toch, niet die strakke spijkerbroek hè?” (Er van uitgaande dat mijn zeven jarige dochter nog niet weet wat een skinny jeans is. Fout. Zo naïef weer, Kim. Maar dit terzijde.) 
Afijn, na 5 minuten onderhandelen heeft ze iets klaarliggen waar we beide mee kunnen leven. 

Even tussendoor: ik vond eigen mening betreft haar outfit prima zolang ze niet met mij de deur uit hoefde. Klinkt niet echt pedagogisch verantwoord, nee. I know. Maar ze had er vrede mee. Er is niemand die ik ken die zoveel verkleedjurken, tasjes, hoofddeksels en muiltjes heeft dan dat kind wat nu boven ligt te slapen. Haar fantasie is groots en daar horen ook grootse rekwisieten bij. Vind ik. Prima. Tent of hut bouwen onder de tafel, over de bank, on de zandbak, schuur of in je kamer? Prima. Niks is te gek, zolang zij wilt spelen zonder een tablet, tv of zoiets mag ze bijzonder veel. Maar als ik haar dan naar school breng of ergens heen ga dan vind ik het prettig als ik trots naar haar kan kijken. 

  
En vanaf vandaag leer ik dus om me ook trots te voelen als ze een bloemetjesrokje aan heeft met een ander bloemetjes shirt (“kijk, alle twee bloemetjes en dus past dat mooi bij elkaar hè mama?” Zeg daar dan maar ‘ns iets anders van…) en die roze legging want “roze zit ook in dat bloemetje”. Ik hoor mezelf praten, alleen toen ik het zei was het toch anders… 

Waarom ik (we, maar heel eerlijk gezegd was het meer mijn strijd…vaderlief vond het al snel goed) de strijd opgeef? 

Twee redenen. Eerste: de strijd. Dat zegt genoeg. Ten tweede omdat ik het juist belangrijk vind dat mijn kind een zelfbewuste leuke puber wordt vol zelfvertrouwen. En ja…dan moet moeders dus even chillen en opzouten… 

  
En komt er snel een tweede skinny jeans van de H&M  (Ja! dezelfde ja! en nou je mond houden jij!) en gaan die dure leuke merken de deur uit. 

Zo jammer …dat opvoeden goed voordoen is… 😉

19-09-2015 De dag dat ik de strijd op gaf. 

Oost, west, soms is het wel best… 

Het is moeilijk uit te leggen. Antwoord geven ietsje minder. 

Ik kan nu namelijk zeggen dat ik na twee jaar oprecht ben als ik zeg dat ik gewend begin te raken aan wonen in een dorp. 

Niets dramatisch maar ik vond er wel wat van. 

Als kind woonde ik in Nijmegen. Geboren en getogen tot mijn 13e ongeveer. Grote tranen, nog groter was het leed, toen mijn ouders besloten naar een dorp te verhuizen. In die tijd was er nog niet zoiets als ‘je kind moet zich gehoord voelen’. Nee. We gaan verhuizen. Basta. 

Zodra ik in Nijmegen bij de Goffert in de buurt kom rijd ik altijd langs ons oude huis. Het is een godsonmogelijk éénrichtings straat geworden maar dat weerhoud me nooit. Vorig jaar zelfs een foto genomen van ons voor het huis. Nog steeds jammer dat we toen zijn verhuisd. Tegenover de Goffertpark, weide, groen en twee flinke tuinen. Ik zou er zo weer gaan wonen…maar dit terzijde. 

Dat we in een dorp terecht kwamen vond ik niet leuk maar heel veel last heb ik er ook weer niet van gehad (nou ja, toen de huilbui en boosheid na een week minder werd dan) 

Dus toen, vele jaren later, ik ging samenwonen in een dorp was dat geen drama maar wel met de belofte naar elkaar: we blijven hier niet. 

Paar jaar daarna sponsorde zijn werkgever onze verhuizing als wij in Arnhem wilde wonen. Joepie!! Het was dat een droom die uitkwam. Tegenover het park, vijf minuten van het centrum, 2/3 van een herenhuis uit 1900 en nou ja….gewoon heerlijk stads zeg maar. 

Maar dan krijg je een kind. Wat op zich nog steeds heerlijk is in de stad maar als je kind er een paar maanden/jaren is dan mis je toch iets wat op een tuin lijkt. Waarom? Omdat je kind van een dakterras af kan donderen als je er niet bij bent. Of je moet er een hek om heen zetten met schrikdraad. Of barbecuen op een terras met hout omsingeld…mwah. En door het park wandelen, picknicken of feestje geven is echt top. Maar je moet de komende 18 jaar met je kind mee dat park in want bosjespicknicken en ander gezelligheid is er ook… 

En dus…gingen wij weer verhuizen. Één zondagje in Noord (enige kant waar we wilde blijven wonen) rondrijden werd duidelijk dat er geen mooi huis was wat betaalbaar was. Op naar een volgende stad! Hoe graag ik ook in een studentenstad wilde wonen…daar vonden we geen huis wat ons oude huis kon overtreffen. Dus toch naar een bijliggend dorp. Waarom ik akkoord ging? Door de zin:” Er zijn hier veel mensen komen wonen uit de randstad enzo.”

En het huis. Inleveren qua woonkamer maar de rest…ruimte. Leefruimte hadden we wel vroegah maar opslag? Een hok op dakterras van 2 bij 1 meter. Jammer. 

Afijn…een dorp. Een dorp waar ik heel naïef het eerste weekend effe op  zondag naar de ‘Appie om de hoek’ wilde om wat eten te halen voor de verbouwers. Silly me…

Een dorp waar iedereen mij leek te kennen en ik kende niemand. En diegene die mij niet kennen begroeten mij toch overal. Want dan doen dorpse mensen hè…over het algemeen blijkbaar. Altijd en overal een begroeting of een knikje ter herkenning. Ook zonder die herkenning dus. Serieus: Ik wist in Arnhem pas na drie maanden dat de buurman was gestorven onder de douche na het squashen. (Ik zei toch: sporten maakt meer kapot dan je lief is! Oudere man, gezond als een vis, rookte en dronk niet, gaat sporten…BAM. )  Ik besef dat dat ook niet helemaal puik is maar jeetje joh….ik vond dat anonieme heerlijk. 

Toen dochterlief hier naar school ging, ging er meteen een mail rond zodat we alle gegevens van ieder kind en ouder hadden. Huh? Ik wil niet dat andere ouders mijn mobiel nummer hebben…toch gegeven natuurlijk. Oh…en ja wij wonen in dat huis van dat echtpaar die nu zijn verhuisd. Ja, uit Arnhem. Nou eh het is wel wennen ja… 

Ik was niet gewend aan zoveel…eh…gespreksmogelijkheden zeg maar… 

Het was even wennen dat men voorbij loopt en kijkt. Naar binnen.  Dat de kerkklokken van de drie kerken om ons heen nooit tegelijk luiden. Dat op zondag hier écht alles uitgestorven is. Behalve de klokken. (Zondag was mijn dag in Arnhem: boodschappen, stad in, gewoon lekker keuvelen…) Behalve de ‘ijsjeswinkel’ waar we dan ook elke zondag gaan vervelen. Dat je hier je fiets kunt vergeten smiddags en hij er savonds nog steeds staat met sleuteltje erin op die parkeerplaats. Maar dat bij elk oud en nieuw viering de 1 jaar oude prullenbakken in het centrum worden opgeblazen met legale rotjes…. Dat de dame bij de apotheek je achternaam weet zodra je binnenkomt. Geen parkeergeld nodig hebt, geen ‘geheime’ parkeerplekjes hoeft te onthouden..hier is altijd wel een plek vrij. Eigenaar zijn van een fiets! Voor langer dan een seizoen! 

Afijn…best veel wennen geweest. En ik zal altijd wat stads blijven. Hoop ik. 

Hieronder nog even een interessante uitleg over het verschil tussen dorp en stad…🙋🏼

   

  

 
  

Oost, west, soms is het wel best… 

Museum bezoek 

Ik zag dit onderwerp vanmorgen tijdens mijn bakje yoghurt en ik moet zeggen…mijn dag kan niet meer stuk. 

Wat een strakke actie zeg!! Ik lach hardop. Dus om een punt te maken over datgene waar ze in de USA op zijn gestuit gaan ze een tentoonstelling organiseren. 

Nou wil ik niet lullig doen maar als je er pas nu achter komt dat de FIFA  ‘serieuze maffia praktijken’ er op na houdt dan heb je toch wel ergens iets gemist…

Voetballers die voor MILJOENEN worden gekocht om ze vervolgens tegen een balletje te laten trappen en dan ook daar weer voor betalen… (Real Madrid betaald 100 -honderd-miljoen! om Gareth Bale bij hun te laten voetballen)

Maar wát een bak zeg! Naast the godfather en Al Capone in een museum laten hangen…hahaha

Daar kan die Lil kleine (ben maar trots op je naam, jongen…) nog wat van leren! 😂😂😏😏

  

Museum bezoek 

Sportief…achtig…

Even serieus… Ik wilde gaan sporten. (Nou ja…ik wilde niet maar..well, you get my point.) Dus ik ging sporten. Oude sportbroek paste niet meer. Op zoek naar een nieuwe. En das niet makkelijk! Uiteindelijk, na twee winkels want ik ben geen masochist,  een heren broek gehaald. Dat was mijn maat. 
Puntje: er is iets teveel ruimte en aangezien ik geen piemel heb die die ruimte daar kan opvullen, trok ik deze omhoog of sloeg m om. Je snapt: het zat nergens naar maar het stond okee. Soort van. Met een lang shirt. 

Toen ging ik yoga-en (ik werd pietsje enthousiast..maar dit terzijde) en trok die broek aan alle kanten waar dat niet moet én werd het godsgruwelijk heet. Dus ik een zwarte driekwart legging uit kast getrokken. Ik heb er genoeg zeg maar… 

Nu is het op mijn sportschool gelukkig niet een ‘kijk mij hier hip en slank zijn’ maar men heeft wel keurige wielrenbroekjes aan bij spinning, makkelijk zittende en dus gladde niets verhullende stofjes en dus gewoon keurige sportschool outfits. En toen kwam ik met mijn stoffen legginkje. En een shirt xxxxl. 

Aangezien ik toch vond dat ik het wat serieuzer aan moest pakken (komt uiteraard door vakantie-food) besloot ik weer te gaan ‘shoppen’. Tussen aanhalingstekens want shoppen klinkt gezellig en wijntje gezellig en zo. Dat was dit niet. In de plaatselijk sportwinkel gevraagd of ze ook wat grote maken hadden. 

“Hé baas! Hebben wij ook grote maten? (Lees: Ik werk hier al jaren maar nog nooit zoiets hoeven te verkopen)” schreeuwt hij. 

  
“Dag mevrouw…jazeker…kijk hier is een hoek speciaal voor grote maten, het begint bij 38…Oh kijk, dit is wel de grootste maat..kijk maar of dit past. Groter hebben wij niet”
Flikker op! Lamzak! Rotvent! Achterlijke prutser! 

Hoe zacht ik ook tegen hun praat, ze blijven schreeuwen. Ik maak nog een leuke opmerking met een dikke vette hint met de woorden: “Je zou toch denken dat als mensen gaan sporten ze hoogstwaarschijnlijk te zwaar zijn? …en dus niet in maatje puber passen… ”

Zo’n jong broekie lacht wat lichtjes en ongemakkelijk. Ja jochie…ik lust je rauw hoor! 

Afijn, ik heb dus een broek en shirt. Erg straks, elastisch en bijna glimmend. En dus…zie je alles. Elk putje, elk poffertje… Maarrrr geen plek voor een piemel en verhip …niemand keek raar gisteren toen ik kwam sporten. Maar we (‘ik’ klinkt niet zo gezellig) gaan dus nu wel serieus sportief doen. Zucht.   

 

Sportief…achtig…

Maffia

Ik kijk net de reclame van Coca Cola. Heeft iemand al de ‘life‘ gedronken? En? Smaakte deze gezond? 

  Ik word een beetje geïrriteerd en agressief van alle misleidende reclames. De definitie van reclame volgens ‘van Dale’: “Het geheel van middelen die worden ingezet om de verkoop te bevorderen.” En dan geeft Wikipedia dan nog wel een meer realistischer beeld met woorden als ‘merk imago’ en ‘gedragsverandering’. 

En dan heb ik het nog niet over de kleurenmaffia. Ja, lezer(s) (wilde niet te hoopvol zijn met die -s zónder haakjes), ik heb ooit een particuliere, veel-te-dure-want-niets-meer-mee-gedaan opleiding gedaan waarbij de hele waarheid rondom kleur werd besproken. En ik kan je zeggen… Je onderbewuste vertrouw je meestal (wat moet je anders als je bewuste het laat afweten?? Maar dat terzijde…) maar sindsdien kijk ik geheel anders de wereld in. Niets is wat het lijkt. Trust me. Paar voorbeelden? Weet je het zeker? Don’t say i didnt warn you! 

  • Rood: Kracht, macht en energie, motivatie, leiding en warmte , stimulatie, actie en passie. Tadaaaaa en toen was er Coca Cola, HugoBoss, Diesel, rode hakken/jurkjes die dat alles uitstralen. 
  • Oranje: Humor, positiviteit en invoeling, samen, luisteren en begrip,creativiteit, speelsheid en plezier. En daarom… Omroep Max, VVD, Blokker, en bijv veel banken hebben wel iets oranje in hun logo…
  • Groen: Hulp, ontspanning, bemiddeling, harmonie, raad, evenwicht, vertrouwen, groei, natuur en kalmte. Daarom is mijn lievelingskleur als sinds eeuwigheid groen: ik merkte dat ik steeds voor de groene variant ging bij keuze mogelijkheden..maar ben dan wel weer wars van bio-eco groen groen (twee keer groen is meestal jute bruin, recycle bruinachtigvaag)!!  Coca Cola Life dus en zodra er iets ‘verstandig’ moet worden verkocht: groen! 
  • Blauw: Rust, ontspanning, trouw, integriteit, afstand, wijsheid, schoon en fris. Beste tegenkleur voor huid bijv…kobaltblauw dan…huid ziet er meteen egaler en mooier uit met een blauw bloesje. Wil je dat je ogen blauwer lijken dan dat ze zijn zonder lenzen? Trek baksteen oranje kleur aan of/en ga je met een brique kleurige oogschaduw te buiten. Blauw op blauw? Blauw oog meestal of 80+…dan kan het ook… Vele badkamers hebben blauwe tinten…water…fris en schoon. En meer waarneembare en naar waarheidsgetrouwe onzin. Niemand koopt nog champignons in de supermarkt als ze in een geel bakje zaten. Echt. Niemand. 
  • Zwart: Kracht, invloed, inzicht, mysterie, afstand, bescherming, nacht, verhullend en mannelijk (roarrrr) …en daar is hij dan: Coca Cola Zero. Omdat de doelgroep ‘ruige mannen’ geen zilvere cola light gingen drinken hebben ze Zero bedacht..scheelt amper in smaak maar is wel stoerder. Of zoiets. Veel verpakkingen gebruiken zwart als ze willen laten zien wat écht anders is dan al die anderen… En in kleding lijkt me vrij duidelijk wat zwart als geen ander kan betekenen…
  • Zilver: …interessante kleur.. Zilver is futuristisch, strak en modern, koel, duidelijk, onpartijdig, elegant, rustig, onbevooroordeeld en straalt sereniteit uit… Blijkbaar. Zegt ‘men’ cq ‘je onderbewuste’. Kijk alleen al naar de auto kleuren. Ik zal noooooit een gele auto rijden. Wit ook niet. Mijn onderbewuste zegt:” zijn niet mijn kleuren” en als we op de weg zitten en kenbaar maken wat een mooie auto is aan elkaar, dan blijkt dat het merk er niet eens zoveel mee te maken heeft. Donkere kleuren…mooie auto! Oké, das dan als je geen verstand van auto’s hebt, begrijp ik wel maar nou ja…dat was een eigen, schokkende, ontdekking toen. 

Ach…en prinsessen, poppen en de rest van de zooi hier in huis is niet voor niets roze. Meisjes roze, zacht, teder, vliegende roze olifantjes-roze…

Dus waarom deze merken/producten kozen voor deze kleuren en dus voor deze uitstraling/betekenis lijkt me vrij duidelijk en niet zo interessant. Maar eigenlijk is dat het wel…

Want Coca Cola Life lijkt dus een gezonde, vriendelijke keuze te zijn in de koolzuurwereld. Nu heb ik eens even opgezocht wat nu het verschil is… Gezonde suikers…😂😂😂😂 Vindt u dat ook zo grappig? Nu blijkt dat ze maar voor 1/4 of zo de suikers hebben vervangen. En zeg ‘ns eerlijk…niemand durft toch te vragen om een groene Coca Cola op een terrasje?? Maar ja…dat dacht ik van de Zero ook… 

Dus reclame… Jammer dat alles geld moet opleveren…. Maar ja…das weer een andere blog waard. Door iemand die verstand van geld heeft of zo. Ik niet. Zucht. 

Maffia

Steunbetuiging

Ik ben al 35 jaar lid van het Wereld Natuur Fonds, ik breng bakken met geld elke maand naar de goede doelen van de loterijen (eerlijk is eerlijk: lid zijn voor de goede doelen is natuurlijk niet de reden…iedere deelnemer hoopt op een ton…wat ze ook zeggen!). Ik geef aan collectes aan de deur, al jaren lid van het Nelson Mandela Kinderfonds, KWF, vorig jaar zelf gaan collecteren voor nationaal Kinderfonds want ook in Nederland zijn er kinderen die alle hulp kunnen gebruiken. Heb een donorcodicil. Alleen dat bloeddonor verhaal is dan een puntje. Maar dit terzijde…zie eerdere blog.

Aangezien ik niet zo …eh….fysiek sterk slash fysiek willig ben, is dat ice bucket gedoe aan mij voorbij gegaan maar heb ik keurig geld gestort. 

Afijn…ik vind dat ik genoeg ‘geef’, ik kan mezelf begroeten in de spiegel zeg maar. Maar nu is er een ander probleempje. Ik help zelf te graag, ik kan moeiteloos nee zeggen totdat iemand mij (vaak op het verkeerde moment) iets enthousiast vraagt. Ik hàd moeten zeggen: ik denk erover na… Maar ik zei: “over twee maanden? Tuurlijk kom ik dan! Voor een goed doel enz enz. Maar ik was wel zo slim om de optie van 1 uur te kiezen ipv 3 uur. 

  
Spinning. Dat is fietsen. Op een te klein zadel. En te snel. Ik vroeg nog toen: kan ik niet gewoon doneren? Nee. Het is betalen om mee te mógen doen. Ach…het is pas aan het eind van de vakantie, over een maand of wat en wat goed: geen ijsblokjes lolbroekerij of social media hype. Nee ‘gewoon’ voor ALS. Of er toen, met dat wet t-shirt challenge slash verzopen kat challenge, een achterliggende gedachte zat mbt ALS weet ik niet maar als je Amyoteofische Laterale Sclerose krijgt dan lijkt mij fietsen en bewegen bij een sportschool meer een link te zijn met deze venijnige klote zenuw/spierziekte. 

Daar over gesproken (over de eufemismen: venijnig en klote)…laten we eerlijk zijn: kanker is erg (ik probeer steeds goede woorden te vinden voor iets ‘ergs’ zonder te vloeken…best moeilijk. Dus vergeef me als je het gevloek mist..) en kanker kan nog sneller gaan dan ALS maar er kan nog hoop zijn. Behandelingen, leven met… Enz enz. 

ALS is dus ‘gewoon’ een ziekte die je overkomt en het enige wat je kunt doen is medicijnen slikken waarmee je je leven verlengt met een half jaar max. Maar je wacht op steeds meer hulpbehoevendheid en binnen 3 tot 5 jaar ga je gewoon dood. Sorry voor deze harde woorden maar ALS is zoveel keer harder dus deal with it. 

Je wacht tot je ademhalingsspieren ermee ophouden. Niet je hart. Nee, deze wordt vaak niet aangetast. Zo ook niet je reuk, gevoel en overige zintuigen of je darmen en blaas. Dus het ‘afval’ moet eruit, je hoort, ziet en weet alles prima maar je kunt er niets mee. Godzijdank zijn er dan nog sterke patiënten die er alles uithalen wat er in zit maar eigenlijk komt het hier wel op neer: je ‘weet’ dat je doodgaat en wanneer en dat je  steeds verder verzwakt. Binnen een klein tijdsbestek. En je wordt niet zo dement als een deur helaas. 

Alleen ging ik vanmorgen cardio’en en toen werd er verrast gekeken en de vraag gesteld: voorbereiding voor vanavond? Ik overdrijf niet als ik zeg dat ik schrok. Ik dacht zoveel dingen tegelijk:

“Kan ik er nog onderuit? Ziek melden kan dus niet meer nu. Kut kim, ALS hebben is pas echt ziek, beetje fietsen en jij denkt hieraan. Kak ik heb een borrel vanmiddag. Kak, dus niet op de bank  straks uitsoezen van de borrel. Oh een oppas! Onee ze blijft daar slapen! Oh dus ik moet echt gaan. Wat doe ik hier. Kan ik meteen omdraaien? Twee uur per dag sport is echt teveel voor mij. Kim stel je niet aan. Hoe doe je dat eigenlijk op zo’n fiets?”

En toen kwam de vraag: “Lukt dat nog wel dan?” 

“…………….. Ja hoor!…………….”

  
Inmiddels ben ik net thuis van de borrel: twee rose en veel water. Ik maak nu nog een salade klaar met rosbief (compensatie?? Mwah…)

En over twee uur moet ik. Twee uurtjes…das niet veel… Maar 3-5 jaar ook niet…

http://www.als.nl/wat-kunt-u-doen/doneren/ 

Steunbetuiging