Verhuizen- slot

Ik ga verhuizen. Nou ja…ik bèn verhuisd. 

Hier op WordPress lezen mensen mij niet veel (bedankt 5 fans!) en op Facebook heb ik volgers! Joehoe!! 🙂

En ik merk dat het druk genoeg is met Facebook. En nee, ik gebruik zelfs geen Instagram, twitter enzovoort. En toch….
Dus kom gezellig kijken!

https://www.facebook.com/Dit-terzijde-845682222152593/

Groetjes en tot snel?! 

Kim

Advertenties
Verhuizen- slot

Voorbereid

Zijn jullie vaak voorbereid? Of zou je wíllen dat je goed was voorbereid? Of ben je beter ònvoorbereid? 
We zijn een paar dagen weg. Nieuwjaar vieren bij vrienden in Engeland. Een bijzondere vriendschap die al 15 jaar goed is. Hoe verschillend we allemaal ook zijn…het zijn fijne vrienden en we verheugen ons altijd op elkaars weerzien. 

Toen zij twee kinderen adopteerden kwamen zij, ook de Britten, in een traject van cursussen, formulieren en toestanden. Ook is er in Engeland een procedure (geen idee of dit in Nederland ook zo werkt) dat men graag twee of drie verslagen heeft van ‘de toekomstige omgeving’ van de kinderen. Of wij een brief wilde schrijven over onze normen en waarden en waarom wij dachten dat zij goede ouders zouden zijn. 

Maar geen druk hoor (Paniek!). (F*ck, nog steeds in Sinterklaas modus! [delete][error][escape]

Anyway, omdat wij toch wel wilden weten wat er van ons verwacht werd vroegen wij hen wat zij belangrijk vonden. (Dit is 8 /9 jaar geleden dus vergeef me.) Het was voor hen belangrijk dat hun kinderen van verschillende culturen zouden proeven en dat wij bij hun leven zouden gaan horen. Zoiets. 

Nou weet ik niet meer exact wat wij geschreven hebben. Een aanbeveling, dat is duidelijk maar ik weet nog wel dat wij er al schrijvende achter kwamen dat er enorme verschillen waren in al onze opvattingen, omgaan met enzovoort. En nu heb ik het niet over de essentie (gij zult niet moorden) maar meer over de weg erheen. En toen hadden zij én wij nog niet eens kinderen! 

Zoals: voorbereid zijn. 

Het is geen geheim dat ik een lichtelijke controlefreak ben. (Ja mensen, dat woordje lichtelijk staat NIET tussen aanhalingstekens, na tripje!). Maar er zijn grenzen. Ik ben graag voorbereid. Maar er zijn grenzen. 

  • Ik bereid mij niet voor op reacties en dus bereid ik mij zelden voor als ik iets wil zeggen. (Behalve dan welke letters eerst uit mijn strot zouden moeten komen…maar dat terzijde)
  • Als ik geluk heb gooi ik nog snel een verpakt koekje in mijn tas als ik met mijn kind weg ga. Als zij geluk heeft dus. 
  • Voor dit tripje nam ik een andere hand/schoudertas mee en dus nu voor het eerst in 2015 heb ik én zakdoekjes bij me én pleisters (zelfs div.maten en thema’s. Bedankt kinderpostzegel jochie! ) én een watertje (wat natuurlijk meteen werd ingenomen bij de douane, waardoor ik in een lange rij moet wachten omdat er blijkbaar iets verdachts in mijn tas zat…nondeju…was ik niet voorbereid dan had ik niet hoeven te wachten en aangekeken te worden door een ferme, rondborstige kenau als of ik een crimineel ben totdat het tegendeel is bewezen door met een scanner langs het flesje te gaan om drugssporen te vinden. Haha! Zie je nou wel…ik ben onschuldig! Jij….grrr…mevrouw..). 

Eh…waar was ik?…. Oja!

  • Ik heb nooit een pen bij me. Nou, ik kwam er achter dat ik die wel bij me had maar ik vergeet dat waardoor ik nooit een pen bij me heb. Snap je?
  • Ik vraag nooit aan mijn kind of ze nog naar de toilet moet voordat we weggaan. 
  • Vorige week was het de eerste keer sinds….6 jaar dat ik ook daadwerkelijk overgestapt ben van zorgverzekeraar. Ik besluit dat het gehele jaar te doen maar het is altijd ineens ‘happy newyear!’
  • Ik kijk nooit thuis op internet wat voor een keuze er is waardoor ik in de winkel datgene neem wat er is. Om er daarna achter te komen dat er vele leukere, goedkopere, handigere versies zijn. 
  • Als ik geluk heb schrijf ik meteen op dat het toiletpapier/shampoo/boter  bijna op is maar meestal moet ik óf nog een keer terug naar de supermarkt óf we hebben genoeg voor de hele straat. (Meestal het laatste aangezien dat eerste erger lijkt op dat moment) 
  • Aangezien mijn huis ook niet zo vaak voorbereid is op bezoek, heb ik bezoek daarop voorbereid en dat is de beste voorbereiding ooit! 

En dus…

Wij zijn van het snelle weggaan, ‘we zien wel’, ‘ja, leuk, pak maar in’ en de ‘oeps, sorry’…

  
Onze vrinden niet.  

We gaan een middagje naar een park/bos:

  • Eerst gaat de hele familie naar de toilet. 4 stuks. Ook als je niet hoeft want stèl je moet onderweg. 
  • Regenpakken, paraplu’s en regenlaarzen aan of in de auto. 
  • Dikke sokken aan want anders krijg je koude voeten. 
  • Bakje met gesneden wortel, komkommer, mini mais en cherry tomaatjes mee. 
  • Sandwiches for the children…stel dat ze verhongeren. 
  • De zelfgemaakte kerstkoekjes van gister in een zakje ook mee. 
  • Deze keer niet én water én fruitshootdrink maar alleen dat laatste. 
  • Is de kat in de bijkeuken?
  • Is de schuifdeur achter dicht?
  • Heb jij de deuren boven allemaal dicht gedaan?
  • Heb je ‘wetties’ bij je? (Snoetenpoetsers)
  • Waar gaan we lunchen dan straks? Of komen we terug? Moeten we toch voor ons ook lunch meenemen? Ik heb pleisters, heb jij paracetamol bij je? 

Afijn…

Voorbereid is een understatement in dit gezin. En het ‘vervelende’ is hierin dat de kinderen er dus helemaal in meegaan. Bereiden zij zich echt voor??? Nee. Maar zij weten dat mama en papa overal op voorbereid zijn. Dus is het een grote teleurstelling als we tijdens een warme chocomelk/theepauze geen water bij ons hebben voor de oudste. ‘We should’ve bring water!’

Misschien ben ik gewoon een slechte moeder waar mijn dochter toevalligerwijs van houdt. Ik doe het ermee! 

Er zijn grenzen. 😉

Ben jij  voorbereid op 2016? 

    
 

      Voorbereid

      Een f*cking pepernoot in de achterband en ander leed

      Nou het is weer zover….

      Sint is in het land.

      Jaja al eventjes maar vandaag is het in de meeste huizen een gekkenhuis. En dan heb ik het niet eens over de stress van hapjes ideeën of gedichtenleed… Nee… 

      Kinderleed.

      Nee, dat zeg ik ook verkeerd…Ouderleed.
      Heb je geen kinderen? Dan lees dit niet en ga zitten genieten op de bank van de rust…. Want je wilt nooit meer kinderen als je dit gelezen hebt. Trust me. 
      Zomervakantie 2015

      Het is wat vroeg wellicht maar het toeval wil dat er vragen werden gesteld en het niet prettig voelde te blijven liegen. De voorzichtigheid waarmee het werd gebracht was totaal nutteloos want ze vond het geweldig. een zomerdag vol van sint en piet ontdekkingen. Feest! 
      Oktober 2015

      Pepernoten in de supermarkt, pontificaal op kinderhoogte. Nondeju. 

      En ja hoor…daar gaan we… 3 2 1 “mama, kijk! Sinterklaas is er! zullen we pepernoten kopen en in onze schoen doen voor Sint en Piet?”

      “nee, schat, Sint is er nog lang niet…die komt pas eind november..”

      Fluisterend: “ja maar jullie zijn toch Sint en Piet dus dan maakt het toch niet uit?!”

      Kak.
      November 2015

      Ondanks de zelfgemaakte kalender krijg je elke ochtend, middag en avond te horen: “nog …nachtjes hé?!”
      Eind november 2015

      Godzijdank…Het Sinterklaasjournaal…lang leven Diewertje Blok voor 15 min rust…
      “Maar vanaf nu mag ik elke avond de schoen zetten want hij is in het land!”

      “Nee.”
      (ok, de zaterdag- en zondagochtenden is het wel heerlijk je kind zo blij te zien…maar dat terzijde)
      Dankzij dat ze ‘het grote geheim’ nu weet is de ziekelijke spanning (slecht slapen, slaapwandelen tot in de tuin en buikpijn) eraf maar haar fantasie blijft haar fantasie dus eigenlijk maakt het geen reet uit voor de gekte. 
      En dan de kers op de taart: d’r moeder zit in de Ouderraad voor het eerste jaar en natuurlijk ook meteen maar in het Sinterklaas team. joepie!!!

      Dus mama heeft een kort lijntje met Sint, Piet, uitzoeken van kadootjes op school, immens grote hoeveelheden pepernoten in huis en ze mag mee’helpen’ met mengen van de schuimpjes (ps. ja, ik zal een halve zak minder declareren bij de secretaris…) én ze is óók nog op school de héle dag! 
      Dus ze is de koning te rijk. En dat zegt ze ook de hele dag in allerlei verschillende versies. Lief hoor maarreh… de tv gaat om 16uur aan ipv 17uur….

      TMaar dan komt er een punt dat ze om 5uur ’s morgens naar beneden wil. Ho. Stop. 

      Nou okee, dan ga maar naar beneden (zwakkeling! moeder van niks!) pak je kadootje uit maar dan weer terug naar bed, hoor… Écht veel te vroeg voor je (en voor ons). Ze zegt het prima te vinden maar als ik dan om 8uur wakker word en haar vraag hoe laat ze naar beneden is gegaan zegt ze: “Het was zes uur, dus ik heb nog een heel uur in bed gelegen. Gespeeld. “… pfffff…. einde van de dag dus niet te genieten…. 
      4 december 2015

      Sinterklaas op school. Echt heel leuk. Maar om 16uur ben ik er klaar mee. Met de dag ja. En met Sint. Kindlief komt erachter dat het vrijdag is DUS ze mag nog vanavond haar schoen zetten!

      Gelijk heeft ze eigenlijk wel. Sjips.

      Dus nog effe naar de hema: glitterlijm, raamstiften en vouwblaadjes. check. 
      5 december 2015

      Gelukkig is het Sinterklaasjournaal afgelopen. Was leuk hoor maar HELE dagen IEDEREEN een naam geven: knutselpiet, tikpiet (ik nu…), paniekpiet (haar vader heeft nergens last van en doet er nog graag een schepje bovenop. Elke dag.) of kookpiet. Pffff en alle toneelstukjes waarbij wij eigenlijk moeten meedoen maar ze rustig zelf alle hoofdrollen vervuld als ik pas. Gelukkig is papa zo thuis…
      Nog één middag en avond… Wat zal ik heerlijk slapen vanavond…
      En dan morgen het kerstdorp opzetten….
      Zucht….

       
      (edit:met dat ik dit schrijf zegt ze ‘boos’omdat ik niet wil meespelen: Nou, dan ga ik terug naar Spanje hoor! Dus oke…soms lach je je ook kapot lol (zij nog bozer…)

      Een f*cking pepernoot in de achterband en ander leed

      Zeg het voort! (Vloeiend of niet…)

      Dit wordt geen zielig bericht (nou ja…beetje dan) maar het is wel een schreeuw om aandacht. Bekendheid. Ik ben net bij een gemeente bijeenkomst geweest voor belangenbehartigen met de gedachte voor meer bekendheid.  Dat gaat de goede kant op hoop ik. Elke druppel is er eentje. 

      Maar op de terugweg in de auto dacht ik: maar het kan misschien wel sneller… Social media! Dus share/like/copy dit zoveel mogelijk. 

      Want ook vanavond bleek weer: stotteren is nog steeds een onbekend fenomeen voor velen in Nederland en omstreken. 
      Terwijl wereldwijd er ongeveer 60 miljoen personen zijn die stotteren. In Europa zijn dit er 3,74 miljoen. In Nederland is dit aantal een kleine 200.000. Meer jongens/mannen dan meisjes/vrouwen overigens. (Oude cijfers dus tel er een paar bij op.)

      Hier onder de professionele uitleg/definitie van stotteren  

      Wist u dit?

      In mijn eigen woorden: Een storingprobleempje in je hersenen. En dat krijg je nooit meer weg. Punt. Je kunt stotteren met honderden verschillende methodes wel onder handen nemen maar dat defectje bovenin gaat niet ineens weg. (Maar mocht er een specialist dit lezen en overtuigd zijn dat hij/zij met een operatie dat mankement in mijn bovenkamer kan macGyveren ….bel me! :-)) 

      Verder wat ‘tips’ van de ervaringsdeskundige:

      • Nee, stotteren is niet charmant, grappig of leuk.
      • Nee, ook niet als jij dat wel vindt. Dus lach niet. Ook niet als jij vindt dat het er hilarisch uit komt of ziet. 
      • Kun je je lach niet bedwingen is dat niet erg maar ik lach niet mee…if you don’t mind. 
      • Niet weglopen als het te lang duurt, dat is nl vrij onbeschoft.
      • Zoek geen afleiding of hulp om je heen terwijl ik praat. Dat helpt mij namelijk niet. Nee, echt níet niet dus. 
      • Weet wat je doet als je me vraagt een mop te vertellen…om de clou lachen terwijl de mop nog niet afgelopen is…nah…. En oh ja, er zijn hele grappige moppen over stotteraars en vertel ze gerust maar probeer het niet na te doen. Dat lukt je namelijk niet en wordt daardoor erg awkward. 
      • Nee, ik besloot niet ineens om te gaan stotteren. Domkop.
      • Nee mevrouw, u hoeft niet de grond in te zakken als uw kind hardop concludeert dat ik raar praat: leg uw kind ter plekke uit dat dat stotteren is en maak er een opvoed momentje van. Zijn we allemaal blij. 
      • Nee lekker ding, ik word niet nerveus van jou. Ik stotter gewoon. Welkom tot de echte wereld…
      • Lief oud omaatje, de telefoonlijn is niet kapot…dat ben ik, ik stotter (dat durfde ik toen niet te zeggen, u was zo lief!).
      • Leer kinderen thuis, op school, op de sportclub enz dat flaporen, een bril, rolstoel of ‘anders praten’ niet betekend dat het gek, raar of grappig is. (Dat helpt overigens het pesten op school ook meteen voor je eigen kinderen én die van de ander…) 
      • Zinnen of woorden af maken of al antwoord geven halverwege mijn zin…doe maar niet. Ik weet het: je zit anders nog tien minuten naar me te staren maar weet je…life’s a bitch…deal with it.
      • Ga niet zenuwachtig doen…dat helpt mij niet…stresskip.
      • Stotteren is geen verstandelijke beperking of zoiets. Het is louter een beperking in het dagelijks leven. En dat kan voor een groot deel veranderen als het dagelijkse leven mee werkt. 

      Mijn inziens is voor bijna iedere stotteraar het secundair stottergedrag misschien nog wel erger dan het kernstotteren. Daar kun je wel aan werken, maar ik ben er van overtuigd dat als dat ‘dagelijkse leven’ ons dus een beetje meehelpt (door bewust te zijn wat stotteren inhoud/betekend), het een stuk beter zal gaan en het in elk geval geen beperking meer hoeft te zijn. De rest dealen we zelf wel mee! 

      Dank!

        

      Zeg het voort! (Vloeiend of niet…)

      Toekomst

      Ik krijg waarschijnlijk nu al spijt van dit blogje. Waarom? Omdat ik 10 jaar geleden verafschuwde als iemand zoiets zei. 

      Maar ik maak me zorgen. Nu even niet om de vluchtelingen toestroom, niet om de bomen die worden gekapt zodat we hout voor de haard hebben, ook niet om het feit dat half Nederland een f*cking Toon aan de muur heeft hangen omdat je dan onderweg naar huis je verwarming kunt aan doen. Want o wee als je het even koud hebt. 

      Nee, ik maak me zorgen om de taal van ….. o kak…vergeef me deze woorden…: de jeugd van tegenwoordig. En dan bedoel ik niet eens de shits en de vaginale benoemingen. Nee, ik bedoel de grammatica. Nu lach je je misschien rot want ik ben openlijk geen taal hooligan. 

      Maar jeetje zeg… Het verschil tussen ‘me’ en ‘mijn’, ‘heb’ en ‘hebt’ en noem maar op…  Ja, daarbij bedoel ik ook de SMT. Social Media Taal (en ga nu niet zitten muggenziften over het Engels en Nederlands bij elkaar in SMT, dat hoort zo!!)

      Zal het straks, over pakweg 7 jaar, zo zijn dat ik me écht 80 jaar voel als ik mijn dochters appjes krijg? Of is zij de uitzondering uit de klas, school of zeg gerust heel jong Nederland?!! 
      Zucht
      Er is zelfs een woordenboek op de markt met ‘msn-taal’. Ja, meisjes en jongetjes dat kennen jullie niet maar wij hadden vroeger geen computer…en toen we dat wel kregen kon je bij Hotmail (dat is nu ‘live’…bekt lekkerder denk ik?) GRATIS berichtjes sturen naar elkaar… Nu is dat normaal maar toen…. Ach…. Jullie weten waarschijnlijk niet eens wat een sms is… Een betááld berichtje versturen! Ja, belachelijk toch?!

      Vind ik ook hoor… 
      https://onzetaal.nl/taaladvies

      Toekomst

      Rare wereld 

      Ik kan het nu gaan hebben over de vluchtelingen omdat dat nu in de samenleving speelt. Doe ik niet. Waarom niet? Omdat ik zoveel verschillende dingen denk daarover en dan wordt het zo’n hysterisch chaotisch stukje… Ok. In kort?! Vluchtelingen mogen komen hier. ALS ze anders dood gaan in eigen land. Niet als ze denken hier een betere toekomst te hebben. Sorry…we zijn maar klein. Waarom komen ze helemaal door legio buurlanden naar ons kleine landje?  Nee, als je gaat klagen over sfeer, mode, eten en onderdak dan was de nood blijkbaar niet te hoog en kun je terug. Maar ik kan niet zonder pardon iedereen eruit gooien. Nonsens. Je helpt je medemens. In principe dus. 

      Niet kort en toch geschreven. Damn…lekker sterk weer van me…

      Ik wilde het  eigenlijk over de mensheid hebben. Natuurlijk neem ik mezelf als voorbeeld in deze grote levensvraagstellerij.  

      Hoe komt het dat het beeld dat de ander van mij heeft zo ver staat van mijn eigen beeld. Moet IK daar iets mee of DIE ANDER? Ik bedoel het net zo vaag als dat je het leest. 

      Soms heb je gesprekken met mensen en door omgeving, het moment of gevoel kom je er ineens achter dat je een ander beeld had bij iemand. En nu heb ik dat niet zozeer bij mensen maar zij blijkbaar wel bij mij. Ik trouwens ook wel bij mezelf (ach…ik blijf me zelf verrassen…). 

      Misschien praat ik veel maar zeg ik niet genoeg. Dat kan. Weer ik niet. Denk het. Blijkbaar. 

      Ik ging jaartje of 7 geleden naar de pijnpolie voor de zoveelste prikkenparade in mijn rug (ken je dat…dat je vergeet dat iets pijn doet of dat je bang bent en in een soort roes leeft om vervolgens naderhand jezelf af te vragen: waarom schrik ik hier elke keer weer van?! Het is niet de eerste keer! Ezel-steen gevalletje. Maar dit terzijde). Eh…ik ging dus naar polie. Ik noemde dit als excuus waarom ik niet mee kon met, toentertijd, goede vriendin. Zij keek even raar en vroeg: “Hoezo moet je naar het ziekenhuis? Voor je rug? Zoveel last van?” Eh…JA! 

      Voorbeeld twee: “Jij sporten? Oh jij komt altijd zo over alsof je jezelf helemaal goed voelt (gewicht enz)” Ergens gaat er hier iets verkeerd want mist iemand mijn ware aard??”

      Voorbeeld drie: Ok. Dit is een gevoelig puntje: mijn spraakkunsten. Omdat ik veel praat en toch probeer altijd lol te hebben komt dat blijkbaar over alsof ik nergens mee zit. Ik ben grappig op tape. Ik schijn dingen leuk/grappig/treffend te kunnen verwoorden. Hoe ironisch. Helaas kan ik inhoud en uitwerking niet los van elkaar zien. 

      En dat is nou net het vervelende van mensen zoals jij en ik. Onzichtbaar ‘zijn’. Niet te dramatisch lezen hoor! Maar naarmate ik ouder word voel ik dat ik steeds meer de behoefte krijg om even te vertellen hoe het er van binnen uitziet bij mij. Of te weten bij anderen. 

      Puntje één: ja, mijn rug artrose is dermate klote dat ik dit altijd voel. Pijn. Er kan geopereerd worden maar risico’s zijn me te groot (zenuwtje aantikken en rest van je leven een elastiek op je been laten ketsen-gevoel…nee dank u). Dus wat doe ik? Medicijnen. Vooral snachts want alles langer dan een kwartier doen is niet prettig. Zitten, liggen, staan, lopen en noem maar op. Maarrrr ik ben al zover dat de pijn al gewone pijn geworden is die naar de achtergrond verplaatst is. Als ik niks raars doe. Maar daarom zul je mij zelden zien staan zonder ergens tegen aan te staan of zitten. Want stilstaan is het ergste, dan lopen, dan zitten en plat liggen. Oh en mij smorgens zien opstaan is een  feest waar menig cabaretier van zou smullen. 

      Puntje twee: ja ik lach veel. Ik lach ook veel weg. Ik negeer niets, helaas niet, maar ik ben van mening dat ik zonder zelfspot, sarcasme, ironie en die lach net zo goed meteen een leuk grasje kan opzoeken. Dat wil niet zeggen dat het mij niets doet. En ik ga graag de discussie aan….eh…ik bedoel het gesprek aan waarom jij dat anders ziet. 

      Puntje drie: ik lijk nieuwsgierig. Bemoeial. Dat ben ik ook. Een vriendin noemt mij belangstellend en geïnteresseerd. Zo voelt dat ook. Ik vind het interessant hoe andere mensen zijn, leven, keuzes maken en hun tijd mee vullen. Ik zou wel zo’n imaginairy friend willen zijn die ongemerkt overal even kan meekijken. Thuis en op je werk. Waarom? Gewoon. Lijkt me interessant. Enneh…’nieuwsgierigheid is erger dan jeuk’ is niet voor niets een oud credo van mij. 
      Maar goed…na dit alles vraag ik me af hoe de mensen om mij heen zijn. Laat jij nou het achterste van je tong zien? Waarom verras jij mij na zo’n langdurige vriendschap nog met ‘onthullingen’? Is het erg als we niet 200% onszelf zijn bij een ander? Niet als het je buurman is nee. Maar je ouders? Bij je partner of je ‘soulmate’ (Oh ik walg ZO ENORM van dat woord! Ik kijk er ook misselijk bij als ik het typ. Soulmate…donder op! Er is niemand waarmee jij ziel maatjes bent. Brrrrr 

      Maar het is toch een bijzondere wereld waarin we blijkbaar een aantrekkingskracht hebben voor vluchtelingen, onze zorg en financiën moeilijk onder controle krijgen en waarin we dermate met onszelf bezig zijn dat we via het wereld wijde web denken dat we elkaar kennen bijvoorbeeld. 

      Of dat ik dacht dat die ander wel ziet of weet hoe ik in elkaar steek. Gek hoor. 

        

      Rare wereld 

      Hou je vast!

      Hou je vast aan regels, grenzen, onzichtbare rode draden en ongeschreven wetten? Ben je zo flexibel als dikke stront door een klein poepgaatje, is er geen breder beeld of mogelijkheid tot verder kijken dan die twee meter met je crocs rondom huis? 

      Dan kan ik niets anders dan medelijden met je hebben eigenlijk (Oh… ik voel wel veel meer, hoor! Maar stront door dat gaatje lijkt me even genoeg metaforisch voor dit moment). 

      Ik denk graag aan achterliggende redenen. Waarom is iemand zo star?  Ik hou ook van structuur, lijstjes en chaotisch overzicht maar ik bedoel het anders. Op school zijn het bijvoorbeeld de hard werkende moeders met zes kinderen die van alles doen voor school of zelden ergens een punt van maken…terwijl die moeder die (kan) besluit thuis te zijn voor hun twee bloedjes van kinderen in de stress raakt als er gevraagd wordt een cake te bakken (en niet op het idee komen dat om een cake te kopen en op een bord te kwakken)…

      Of dus op internet voor €5,- stennis gaan schoppen omdat je van mening bent dat iemand zich niet aan de regels houdt. Serieus? Je hebt niets hoeven uit te geven maar het is ‘het principe’. Prima lieverd…ik hoop alleen niet dat er iets écht  ergs gebeurd in je leven. 

      Het zijn de mensen die nooit iets meemaken of zeg: ‘in hun cocon leven’ waarbij een verandering van plan/regel/pijltje of wat dan ook tot gevolg heeft dat ze in paniek raken… En halsstarrig vasthouden aan dat ene grasje… 

      Nou…eh…dat zeg ik nu wel maar het kan ook zijn dat ‘jullie’ al zoveel meegemaakt hebben dat die dikke stront theorie je enige houvast is in je leven… Dan gun ik jou een goede stoelgang. Echt. Met liefde. 

      Maar toch…ik begin er een allergie voor te ontwikkelen. Rode vlekken als ik merk dat men blijft staan op een bepaald punt in het leven. Ik snap dat verandering moeilijk is. Dat vind ik zelfs! Maar je kunt ook overdrijven. 
      En trouwens…misschien wordt je leven per ongeluk wel aangenamer als je verder denkt, anders besluit of het laat gaan. 

      Waarvan akte 😎

        

      Hou je vast!