Oost, west, soms is het wel best… 

Het is moeilijk uit te leggen. Antwoord geven ietsje minder. 

Ik kan nu namelijk zeggen dat ik na twee jaar oprecht ben als ik zeg dat ik gewend begin te raken aan wonen in een dorp. 

Niets dramatisch maar ik vond er wel wat van. 

Als kind woonde ik in Nijmegen. Geboren en getogen tot mijn 13e ongeveer. Grote tranen, nog groter was het leed, toen mijn ouders besloten naar een dorp te verhuizen. In die tijd was er nog niet zoiets als ‘je kind moet zich gehoord voelen’. Nee. We gaan verhuizen. Basta. 

Zodra ik in Nijmegen bij de Goffert in de buurt kom rijd ik altijd langs ons oude huis. Het is een godsonmogelijk éénrichtings straat geworden maar dat weerhoud me nooit. Vorig jaar zelfs een foto genomen van ons voor het huis. Nog steeds jammer dat we toen zijn verhuisd. Tegenover de Goffertpark, weide, groen en twee flinke tuinen. Ik zou er zo weer gaan wonen…maar dit terzijde. 

Dat we in een dorp terecht kwamen vond ik niet leuk maar heel veel last heb ik er ook weer niet van gehad (nou ja, toen de huilbui en boosheid na een week minder werd dan) 

Dus toen, vele jaren later, ik ging samenwonen in een dorp was dat geen drama maar wel met de belofte naar elkaar: we blijven hier niet. 

Paar jaar daarna sponsorde zijn werkgever onze verhuizing als wij in Arnhem wilde wonen. Joepie!! Het was dat een droom die uitkwam. Tegenover het park, vijf minuten van het centrum, 2/3 van een herenhuis uit 1900 en nou ja….gewoon heerlijk stads zeg maar. 

Maar dan krijg je een kind. Wat op zich nog steeds heerlijk is in de stad maar als je kind er een paar maanden/jaren is dan mis je toch iets wat op een tuin lijkt. Waarom? Omdat je kind van een dakterras af kan donderen als je er niet bij bent. Of je moet er een hek om heen zetten met schrikdraad. Of barbecuen op een terras met hout omsingeld…mwah. En door het park wandelen, picknicken of feestje geven is echt top. Maar je moet de komende 18 jaar met je kind mee dat park in want bosjespicknicken en ander gezelligheid is er ook… 

En dus…gingen wij weer verhuizen. Één zondagje in Noord (enige kant waar we wilde blijven wonen) rondrijden werd duidelijk dat er geen mooi huis was wat betaalbaar was. Op naar een volgende stad! Hoe graag ik ook in een studentenstad wilde wonen…daar vonden we geen huis wat ons oude huis kon overtreffen. Dus toch naar een bijliggend dorp. Waarom ik akkoord ging? Door de zin:” Er zijn hier veel mensen komen wonen uit de randstad enzo.”

En het huis. Inleveren qua woonkamer maar de rest…ruimte. Leefruimte hadden we wel vroegah maar opslag? Een hok op dakterras van 2 bij 1 meter. Jammer. 

Afijn…een dorp. Een dorp waar ik heel naïef het eerste weekend effe op  zondag naar de ‘Appie om de hoek’ wilde om wat eten te halen voor de verbouwers. Silly me…

Een dorp waar iedereen mij leek te kennen en ik kende niemand. En diegene die mij niet kennen begroeten mij toch overal. Want dan doen dorpse mensen hè…over het algemeen blijkbaar. Altijd en overal een begroeting of een knikje ter herkenning. Ook zonder die herkenning dus. Serieus: Ik wist in Arnhem pas na drie maanden dat de buurman was gestorven onder de douche na het squashen. (Ik zei toch: sporten maakt meer kapot dan je lief is! Oudere man, gezond als een vis, rookte en dronk niet, gaat sporten…BAM. )  Ik besef dat dat ook niet helemaal puik is maar jeetje joh….ik vond dat anonieme heerlijk. 

Toen dochterlief hier naar school ging, ging er meteen een mail rond zodat we alle gegevens van ieder kind en ouder hadden. Huh? Ik wil niet dat andere ouders mijn mobiel nummer hebben…toch gegeven natuurlijk. Oh…en ja wij wonen in dat huis van dat echtpaar die nu zijn verhuisd. Ja, uit Arnhem. Nou eh het is wel wennen ja… 

Ik was niet gewend aan zoveel…eh…gespreksmogelijkheden zeg maar… 

Het was even wennen dat men voorbij loopt en kijkt. Naar binnen.  Dat de kerkklokken van de drie kerken om ons heen nooit tegelijk luiden. Dat op zondag hier écht alles uitgestorven is. Behalve de klokken. (Zondag was mijn dag in Arnhem: boodschappen, stad in, gewoon lekker keuvelen…) Behalve de ‘ijsjeswinkel’ waar we dan ook elke zondag gaan vervelen. Dat je hier je fiets kunt vergeten smiddags en hij er savonds nog steeds staat met sleuteltje erin op die parkeerplaats. Maar dat bij elk oud en nieuw viering de 1 jaar oude prullenbakken in het centrum worden opgeblazen met legale rotjes…. Dat de dame bij de apotheek je achternaam weet zodra je binnenkomt. Geen parkeergeld nodig hebt, geen ‘geheime’ parkeerplekjes hoeft te onthouden..hier is altijd wel een plek vrij. Eigenaar zijn van een fiets! Voor langer dan een seizoen! 

Afijn…best veel wennen geweest. En ik zal altijd wat stads blijven. Hoop ik. 

Hieronder nog even een interessante uitleg over het verschil tussen dorp en stad…🙋🏼

   

  

 
  

Advertenties
Oost, west, soms is het wel best… 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s