Verlegen 

Het is maar goed dat ik niet bang ben voor naalden. Nou ja…niet bang is te veel gezegd maar ik ga niet hyperventileren als ik een naald zie of smeken om mijn moeder of de hand van mijn kind als ‘ze’ me moeten prikken met die naald. 

(‘Ze’ staat inderdaad tussen aanhalingstekens want ‘ze’ is een breed begrip. Eigenlijk ‘iedereen’ die er voor geleerd heeft maar dat ‘iedereen’ is dus niet zo. Maar dat terzijde.)
Afijn, prikken en naalden dus. Zoals iedereen moet je wel eens bloedprikken. Aangezien mijn schildklier ook daadwerkelijk zijn naam eer aan doet moet ik vaker bloedprikken. En dat gaat van kloppen en/of gewoon slaan op de ene arm naar de andere arm. En jawel…een volhoudende potige dame weet altijd wel weer dat bloedbuisje te vullen. 

Juni 2008. Kindlief word geboren in een academisch ziekenhuis te Amsterdam. Aangezien zij haast had moeten ze bloed hebben van mij. Voor het geval dat… Prima. Graag zelfs. Of de stagiair van de assistent van de arts  en daar de zoon van of zo mag prikken… Ja hoor, tuurlijk. Kind is eruit en ik lig hier toch te liggen… En iedereen moet het leren. Ik zeg er niet bij wat ik normaal altijd zeg: ‘ik ben moeilijk te prikken hoor!’ Want ik vind dat als hij nog moet leren… Juist. 

Poging 1.. “Oh, eh, sorry…” Poging 2.. “Goh…ik probeer even bij de andere arm” *eerste zweetdruppeltje verschijnt* Poging 3.. “Klopt het dat u wel vaker moeilijk te prikken bent? *lichte paniek*” ik: “Ja, sorry…” *ik krijg medelijden* Poging 4.. “……” *zweetdruppeltjes moeilijk te tellen* Poging 5.. Ik: “Doe maar kalm aan hoor, ik lig hier toch” Hij: “…” *lacht alsof hij zelf wordt lekgeprikt* Poging 6.. Bingo! *hij lacht opgelucht* Ik ook… 

Aangezien ons kind na verloop van tijd weer met bloedarmoede naar znh moest en ze mijn bloed konden gebruiken besluiten haar ouders bloeddonors te worden. Formulieren invullen, check check double check. “U heeft verlegen bloedaders, helaas kunt u geen bloeddonor worden”. Verlegen? Ja, schuw, niet te zien, moeilijk…hoe je het ook noemen wilt. Oké. Ik eet maar een koekje en wacht op manlief. (Hij mocht na twee keer ook niet meer terugkomen (niet genoeg bloed of zo want bleef steeds 15 min bewusteloos liggen..maar dit terzijde..)

Vandaag maar weer eens voor mijn schildklier want volgens mij werken medicijnen bij mij ook moeizaam zeg maar… Een potige dame met een accent waar niet mee te sollen valt heet me welkom. Soort van. Denk ik. Ze mompelt wat. Geboortedatum. Check. Ze vraagt welke arm ik wil. Denk ik. Ik zeg dat ik moeilijk te prikken ben en dat zij maar moet kijken wat ze wilt.  Nou…..ze vindt mij niet moeilijk te prikken hoor…ze jast de naald er gewoon doorheen en lijkt dan pas op zoek te gaan naar iets waar bloed uitkomt. NONDEJU! Ik had haar bijna van dat accent afgeholpen! 😡

Advertenties
Verlegen 

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s