Opscheppen

Een tweede keer opscheppen bij het avondeten doe ik nooit omdat ik liever bij de lunch of ontbijt vaker opschep. Opscheppen doe ik gewoonlijk ietwat verlegen. Ik verlegen??? Eh…ja. 

Eigenlijk was het niet dat soort opscheppen voor nu. Ik merk, nu ik in Amerika zit voor 10 dagen, dat ik vol enthousiasme foto’s het wereld wijde web in slinger. Opscheppen is er niks bij. Dit is regelrechte ‘zie mij hier eens cool zijn’ momenten. Zelden zoveel selfies genomen sinds de selfie er is zeg maar. Nog niet vol in beeld, dat zou iets teveel zijn van het goede, maar nou ja…een verandering om bij stil te staan zeg maar.  Alleen….wil ik dat eigenlijk niet. Ik ben blij dat ik nog weet dat de eerste vakantie met mooi weer in de achtertuin bijna net zo veel foto’s opleverde. Trotster kon én kun je mij niet krijgen: een huis mét achtertuin! Ja ja inclusief het vre-se-lij-ke godsgruwelijke bijhouden hiervan. 

Afijn, vakantie dus. En mijn opschepperige foto’s. Ik vraag me af of men er zo tegen aan kijkt. Ik zou dat vervelend vinden. Ik praat ook niet graag over alle andere vakanties. Komt zo opschepperig over. De behoefte om te zeggen dat mijn studiefinanciering nooit aan kleding op ging maar aan het sparen voor de vakantie, werken voor je vakantie en die prioriteiten stellen, was en is erg aanwezig. Behalve bij sommige mensen…die genieten zichtbaar. Of bijvoorbeeld een tante die al daar op vakantie is geweest door mijn verhalen maar zelf vijf dagen Ameland per jaar meer dan genoeg vindt. Liever in/om/rond huis werken. Geen greintje jaloezie. Of een vriendin die gewoon zegt jaloers te zijn maar steeds om meer vraagt. Ik hou van (h)eerlijkheid. Ik hou ook enorm van mensen die vol enthousiasme vertellen dat ze week Texel gaan doen. Nee! Zeg niet dat het anders is dan onze vakanties!! Nee!! We hebben evenveel plezier! Zeker weten! En de kinderen waarschijnlijk meer op Texel dan in Afrika, NewYork of Australië. 

Mijn vader had eens de kans gekregen (zoiets, lang geleden) om zijn werk te demonstreren in China. Zweet brak hem uit: op een podium en Engelse vaktaal leren. Hij ging en gaat nu nog niet. Onbegrijpelijk nietwaar? Zelfs ik zou daar, stotterend en wel, op dat f*cking podium gaan staan voor zo’n stelletje kleine Chineesjes… Dit terzijde. 

Ik schep dus liever niet op. Maar ja….het is er wel. Parachute gesprongen, paragliden in Australië, waterskiën op Bonaire, gorilla’s in Uganda, Victoria falls in Zimbabwe, bijna opgegeten door een leeuw in de serengeti in Tanzania, kip vangen en opeten in Bolivia, hoogteziekte in Peru, spierwit strand aan je hutje in Maleisië, de klaagmuur in Israël, op brommertje door de rijstvelden van Indonesië, orka’s en noorderlicht dichtbij de Noordpool, witte haaien temmen in Zuid-Afrika en eh….nou ja….het witte huis in Washington dus. Ik wil niet opscheppen maar het ís nou eenmaal gebeurd. Hard voor gewerkt en dubbel zo hard van genoten. 

Maar dus ook van onze achtertuin met in de zomer het buitenbadje van de Action en de waterijsjes in de diepvries. Oh…én de hangmat uit Brazilië tussen de schuurtjes… 😎🙊 

 

Advertenties
Opscheppen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s